آرامش درون با بخشیدن دیگران

بخشیدن، فراموش کردن و رها شدن از احساسات شدیدی است که به حوادث گذشته مربوط می شود. وقتی نمی توانیم دیگران را ببخشیم، خود را فردی فراموش شده، مأیوس و ناتوان می دانیم. در واقع ما نمی توانیم منکر اشتباهات خود شویم؛ اما می توانیم رفتار خود را تغییر دهیم تا شرایط مطلوب تر و آینده بهتری را به خود نوید دهیم.

در واقع بخشش، آمادگی برای رهایی از رنج های گذشته و تصمیمی است برای پایان دادن به مشکلاتی که از گذشته با خود داریم. البته در بخشی از وجود ما این باور وجود دارد که می توانیم آرامش فکرمان را با پیروی از نفرت، خشم و رنج به دست آوریم و همواره حساب و کتاب های عادی داشته باشیم و دچار حالاتی مانند کینه، نفرت و خشم شویم. بدین ترتیب نمی توانیم آرامش داشته باشیم. بخشش می تواند ما را از زندانی که با ترس و غضب در ذهن خود ساخته و بر خود تحمیل کرده ایم رها کند.

هنگامی که بیش از حد به منیت های خود بچسبیم بخشیدن دیگران برایمان سخت می شود. نیرویی از درون به ما نهیب می زند؛ “او به تو توهین کرده، نباید او را ببخشی”، “چطور می توانی بگذاری کسی با تو بدرفتاری کند” و. . . این نوع منیت ها در بعضی شرایط سخت تأثیر بیشتری بر ما می گذارد و راحت تر شنیده می شود و آن هنگامی است که به خاطر مشکلات زندگی تحت فشار قرار گرفته ایم و دائم از دیگران توقع داریم به ما کمک کنند. در این مواقع است که ندایی از درون ما را به بخشیدن ترغیب می کند. اما فراموش نکنیم که همیشه قدرت انتخاب برای ما وجود دارد؛ یعنی می توانیم به جای تسلیم در برابر اینگونه وسوسه ها، گذشت و بخشش را برگزینیم و به این ترتیب خودمان نیز به آرامش بیشتری دست یابیم.

همواره به خاطر داشته باشید که هر چه بیشتر بتوانید ببخشید، بیشتر نیز دریافت می کنید. در واقع هر آنچه در زندگی ارزش داشته باشد فقط زمانی افزایش می یابد که بخشیده شود. هنگامی که گمان می کنید با بخشیدن چیزی را از دست داده اید به معنای واقعی نبخشیده اید. اگر بااکراه ببخشید، هیچ نیرویی در پس آن وجود ندارد. در واقع مهم ترین چیز نیتی است که در پشت عمل شما نهفته است.

نیت همواره باید ایجاد شادی و نشاط برای شخص بخشایشگر باشد زیرا شادمانی به عنوان پشتوانه و حامی برای شماست و بازگشت عملتان نیز به طور مستقیم به میزان بخشایش بستگی دارد؛ البته اگر واقعا از ته دل و بی قید و شرط باشد.

شاید برای بسیاری از ما بخشیدن کار آسانی نباشد. اگر شما هم جزو این دسته افراد هستید، توقع نداشته باشید یکباره بتوانید دیگران را ببخشید. عمل بخشیدن نیازمند زمان است؛ اما هر چه بیشتر روی آن کار کنید بیشتر به آن پی خواهید برد. پس برای سلامت جسم و روان خودتان هم که شده همین حالا تصمیم بگیرید بخشیدن را تمرین کنید. شما می توانید این کار را با بخشش های کوچک شروع کنید تا کم کم بتوانید کسانی را هم که خیلی شما را آزرده اند ببخشید.

برای بخشیدن باید:

۱٫ احساس رنجش خود را بپذیرید و به خود حق دهید که چنین احساسی داشته باشید فقط به صرف اینکه شما انسان هستید.

۲٫ شرایط ایجاد رنجش را در خود بررسی و علت‌های آن را پیدا کنید.

۳٫ با کلامی قاطعانه (اما همراه با احترام)، این احساس را با کسی که از او رنجیده‌اید، در میان بگذارید. شما می‌توانید اگر امکان‌پذیر و شرایط مهیاست، گریه کنید. در بسیاری از موارد اگر قادر به ابراز ناراحتی باشید، دلخوری و عصبانیت تان از دیگران کم خواهد شد.

۴٫ به این نکته توجه کنید که کسی که از او رنجیده‌اید، ممکن است مشکل روان‌شناختی داشته باشد (غم، اضطراب، حسادت و…).

۵٫ ممکن است طرف مقابلتان، آگاهی‌های محدودی از شما و شرایطتان داشته و به همین دلیل ناخواسته و بدون اینکه خودش متوجه باشد، رفتاری انجام داده که مورد رضایت شما نبوده است.

۶٫ به این موضوع دقت کنید که اگر این شخص عاقل‌تر و آگاه‌تر بود، شاید به نحو دیگری عمل می‌کرد اما او داناتر و آگاه‌تر نیست.

۷٫ به خود یادآور شوید که چنین شخصی به دلیل محدودبودن توانایی‌هایش، رنج می‌کشد، بعد از خود بپرسید حاضرید او را به خاطر آنکه داناتر و آگاه‌تر نیست، ببخشید؟

۸٫ فراموش نکنید که سود بخشیدن، برای شماست نه برای دیگران. بخشش، یک انتخاب است برای آرامش بیشتر در زندگی. پس به نفع شماست که رنجش خود را کنار بگذارید تا از زندگی لذت ببرید.

۹٫ اگر با استفاده از این راهکارهای ساده، قادر به کنار گذاشتن رنجش‌های خود یا حل و فصل آنها نیستید یا رنجش‌هایتان زیاد و کهنه شده‌اند (وقتی رنجش‌‌ها به کینه تبدیل می‌‌شوند)، برای التیام زخم‌های روانی ناشی از آنها از روان‌شناس بالینی کمک بگیرید.