چطور نسبت قد و وزن BMI خود را محاسبه کنیم

قد و وزن BMI

با افزایش بیش از حد وزن علائم افسردگی به مرور در ما ظاهر میشود . برای جلوگیری از بروز این علائم ما نیاز داریک تا نسبت قد و وزن BMI خود را در هر زمان تحت کنترل داشته باشیم.

می دانیم که اضافه وزن و چاقی در افراد، باعث بروز برخی مشکلات جسمی و حتی روحی می شود.

اما چگونه باید بدانیم که آیا اضافه وزن داریم یا اینکه وزن ایده آل با توجه به قامتمان چقدر است؟

برای محاسبه وزن ایده آل چند فاکتور مهم باید در نظر گرفته شود .

اکثر مردم گمان می کنند که برای محاسبه وزن ایده آل خود ، فقط باید به قدشان توجه کنند

اما حقیقت این است که برای محاسبه دقیق وزن ایده آل ، به غیر از قد ، جنسیت و اندازه استخوان بندی هم باید در نظر گرفته شود .

دستور العمل محاسبه وزن ایده آل

۱-وزنتان را اندازه بگیرید و یاد داشت کنید.

۲-وزن ایده آل برای یک خانم با استخوان بندی معمولی و قد ۱۵۴ سانتی متر(۵ فوت) ، ۴۵ کیلو گرم (۱۰۰پوند) است.

۳-حالا اگر شما کوتاه تر یا بلند تر از ۱۵۴ سانتی متر هستید ، ابتدا باید محاسبه کنید که این اختلاف چند سانتی متر است؟

۴-اگر بلند تر از ۱۵۴ سانتی متر هستید به ازای هر سانتی متر یک کیلو به ۴۵ کیلو اضافه کنید

و اگر کوتاهتر از ۱۵۴ سانتی متر به ازای هر سانتی متر یک کیلو از ۴۵ کیلو کم کنید. قد و وزن BMI

دستور العمل تشخیص استخوان بندی و جثه

-حالا با استفاده از متر دور مچ دستتان را اندازه بگیرید .

-اگر اندازه دور مچ دستتان حدود ۱۵ سانتی متر است ، استخوان بندی شما معمولی است،

اگر اندازه دور مچ تان کمتر از ۱۵ سانتی متر است ،

استخوان بندی شما ریز است و اگر بیشتر از ۱۵ سانتی متر است استخوان بندی شما درشت است.

-اگر استخوان بندی شما ریز است ،برای محاسبه دقیق وزن ایده آل خود ۱۰ درصد از وزنی که در بالا محاسبه کردید

را کسر کنید و اگر استخوان بندی شما درشت است یک درصد به وزنی که در بالا محاسبه کردید اضافه کنید

دستورالعمل تعیین وزن ایده آل متناسب به قد، بر اساس عدد BMI

عدد BMI برای فردی با وزن متناسب بین ۱۸٫۵ تا ۲۵ است که نشان می دهد نسبت قد به وزن یک فرد متناسب است.

حال قدمان را اندازه می گیریم و به توان ۲ می رسانیم و آن را در عدد ۱۸/۵ برای حداقل و عدد ۲۵ برای حداکثر وزن متناسب با قدمان ضرب می کنیم.

این دو عددی که به دست می آید کمترین و بیشترین وزنی است که با قد ما متناسب می باشد.

بین این دو عدد محدوده مجاز برای وزن ما می باشد.

محاسبه وزن ایده آل برای خانم ها

با توجه به محدودیتهای موجود در استفاده از BMI مانند عدم کاربرد برای ورزشکاران و زنان باردار، پزشکان جداول متعددی را ارایه کردند.

در جدول زیر استانداردهای وزن بدن ارایه شده توسط دکتر Phil McGraw آمده است.

انتهای پایینی محدوده های داده شده برای اشخاص با استخوانبندی ریز و انتهای بالایی برای افراد درشت استخوان است.

مثلا اگر شما خانمی با قد ۱۶۴ و استخوانبندی ریز هستید

برای اینکه جزو افراد با وزن متناسب بشمار بیایید بهترین وزنی که باید داشته باشید حدود ۵۴ کیلوگرم است.

خانم ها به دلیل برخورداری از استخوان بندی ظریف تر ، میانگین وزنی کمتری نسبت به آقایان دارند .

برای مثال قد و وزن BMI مناسب برای قد ۱۶۳ در بانوان ۵۳ تا ۶۳ کیلوگرم می باشد.

ژن های رفتاری چیست و چطور تغییر میکند ؟

ژنهای رفتاری به هیچ وجه تغییرپذیر نیستند، ولی امکان کنترل یا اصلاح آنها با اراده خود فرد وجود دارد.

برای کنترل رفتار افرادی که جمله‌ «هر چه می‌بینی بخور» را در ذهن خود دارند.

باید به این افراد گفت: لطفاً هر وقت می‌خواهید آب بخورید یا سر یخچال بروید، دست به غذای دیگری نزنید.

چون چاق ها عادت دارند هر وقت غذایی می‌بینند، آن را بخورند.

این افراد وقتی برای آب خوردن سر یخچال می‌روند و با دیدن شیرینی خوشمزه، دلشان می‌خواهد قبل از خوردن آب، آن را هم بخورند.

ما می‌گوییم: فقط آب بخورید و بعد سراغ کاری که انجام می دادید، بروید.

تا با این روش عادت یا ژن رفتاری تحت کنترل قرار گیرد؛ زیرا نمی‌توان به هیچ وجه ژن را از بین برد ولی می توان ژنها را اصلاح و کنترل کرد.

به عنوان مثال ژن رفتاری به شیر درنده فرمان می‌دهد اگر گرسنه است، انسان را بخورد.

آن ژن تغییرناپذیر است، ولی امکان اصلاح و کنترل آن وجود دارد.

ژنهای رفتاری شیر را کنترل و آنها را در عملیات نمایشی سیرک به کار می‌گیرند.

این شیرها مطیع انسان هستند. اما آیا ژن آنها تغییر کرده است؟ خیر.

چون اگر این شیر مدتی طولانی گرسنه بماند، آموزش ها را فراموش می‌کند و به فرمان ژن رفتار خوراکی‌، مربی‌اش را می‌خورد.

ژن های رفتاری بخوربخور چاق ها و ژن های رفتاری نخورنخور لاغرها نیز تغییرپذیر نیستند، ولی قابل کنترل و اصلاح هستند.

از این رو، چاق ها تا زنده‌اند، میل و رغبت زیادی به خوردن دارند و برای حفظ تناسب اندام خود باید همیشه کم بخورند.

لاغرها نیز تا وقتی زنده‌اند، میل و رغبتی به خوردن ندارند.

از این رو باید برای خوردن غذا بر خلاف میل خود رنج ببرند و به زور بخورند.

اگر ژن چاقی و لاغری وجود ندارد، چرا گاهی همه اعضای برخی خانواده‌ها چاق، یا برعکس،‌ همه لاغرند؟

رفتارهای انسانها طبق قواعد ژنتیک است.

هر فردی ژن های رفتاری خاص خود را از نیاکانش دریافت و به ارث می‌برد.

یکی از این ژنهای رفتاری، ‌ژن رفتاری خوراکی است که در خانواده‌ای با ژن رفتاری پرخوری، باعث چاقی افراد و

در خانواده‌ای دیگر هم با رفتار معتدل در تغذیه، باعث خوش‌اندامی‌ و در نهایت خانواده‌هایی با رفتار عدم تمایل به خوردن یا نفرت از غذا، سبب لاغری افراد می‌شود.

دو خانواده را در نظر بگیرید که در یکی، همگی لاغر و در دیگری همگی چاق هستند.

یک جعبه شیرینی در یخچال خانه هر دو خانواده وجود دارد.

در خانواده لاغرها تعداد زیادی از قطعات شیرینی پس از چند روز خراب و در سطل آشغال ریخته می شود، زیرا پدر یا مادر خانواده می‌گویند شیرینی را برای بچه‌ها خریده‌اند.

بچه‌ها نیز هر یک بهانه‌ای می‌آورند.

یکی می‌گوید: میل ندارم؛ دومی می‌گوید: الان سیر هستم؛ سومی می‌گوید: حوصله ندارم.

چهارمی می‌گوید: باشد برای فردا و پنجمی … خلاصه هر یک، به به نحوی از خوردن دوری کردند.

ولی در خانواده چاقها، وقتی پدر از سر کار برمی گردد، می‌بیند علاوه بر شیرینی ها، جعبه ‌شیرینی هم نیست!

بچه‌ها شیرینی را خورده‌ و جعبه را هم دور ریخته اند.

این خانواده رفتار بخور بخور را به ارث برده‌اند و هر کدام که در یخچال را باز کرده‌اند، یک قطعه از شیرینی خورده‌اند.

اینها چاقی را به ارث نبرده‌اند، رفتار «اگر دیدی بخور»، یا اضافه خوردن را به ارث برده‌اند.

بنابراین، فرق زیادی بین رفتار‌ و ژن وجود دارد.

اگر ژن چاقی یا ژن لاغری وجود داشت، هیچ امیدی به کاهش یا اضافه وزن نداشتیم، ولی چون رفتار افراد قابل کنترل است، به راحتی می‌توان لاغرها را چاق و چاقها را لاغر کرد.