قهر و دعوا در خانواده

قهر و دعوا در خانواده

چرا برخوردهای ساده در خانواده به قهرهای طولانی مدت تبدیل میشود؟

ریش سپیدها را نادیده می‌گیریم

در گذشته‌های دور اگر میان دو نفر از بستگان شکر آب می‌شد، بالاخره یکی از اعضای فامیل ماجرا را به گوش ریش‌سپیدهای خانواده می‌رساند.

و آنها بلافاصله وارد عمل می‌شدند و دو طرف را با هم آشتی می‌دادند.

چرا که به حفظ استحکام خانواده معتقد بودند و به همین علت اجازه نمی‌دادند قهر میان بستگان، کهنه شود و به کینه و جدایی برسد.

حالا اما حرف ریش سپیدهای فامیل دیگر اعتبار چندانی ندارد تا جایی که حتی با وجود پافشاری بزرگ‌ترها برای آشتی، گاهی جوان‌ها ترجیح می‌دهند همچنان در قهر باقی بمانند.

ما توانایی بیان مشکلات و دلخوری‌هایمان را به شیوه رو در رو نداریم

برای مثال دو دختر عمو را می‌شناسم که در مهمانی سر این مساله که چه کسی باید اول از در خانه بگذرد از هم دلخور شدند و تا پنج سال یک کلمه حرف هم با هم نزدند!

دخترعموی بزرگ‌تر اعتقاد داشت دخترعموی کوچک‌تر ‌باید می‌ایستاد و به او تعارف می‌کرد،

اما او با شتاب از در گذشته بود. دختر عموی کوچک‌تر هم البته توجیه مناسبی داشت

او می‌گفت ناگهان صدای گریه فرزندم را از سالن مهمانی شنیدم مضطرب شدم و خواستم زودتر خودم را به او برسانم و تعارف‌کردن را فراموش کردم.

این دو نفر ابتدا موضع چندان خصمانه‌ای نسبت به هم نداشتند،

اما هیچ‌کدام آنقدر شجاعت و توانایی نداشتند که مانند دو انسان بالغ رو به روی هم بنشینند و درباره علت دلخوری‌شان از هم حرفی بزنند

بنابراین کینه یکدیگر را به دل گرفتند و این کینه، مثل گیاهی بسرعت رشد کرد و در همه روابط‌شان ریشه دواند و تبدیل به خشم و تنفری پنج ساله شد

در حالی که اگر همان ابتدای کار آنها مساله را با یکدیگر مطرح می‌کردند، شاید هرگز روابط‌شان سرد نمی‌شد.

آنها نه‌ تنها قدرت رو در رو شدن را برای بیان مشکلاتشان نداشتند، بلکه توانایی و مهارت بیان ناراحتی‌هایشان را نداشتند .

این یعنی، خیلی از ما حتی اگر ناراحت باشیم نمی‌خواهیم یا نمی‌توانیم علتش را توضیح بدهیم و به همین علت به مسائلی پیله می‌کنیم که هیچ ربطی به اصل قضیه ندارند.

هدف‌هایمان را گم کرده‌ایم و از هم شناختی نداریم؛

یعنی نمی‌دانیم از یک ارتباط چه می‌خواهیم و طرف مقابل‌مان چگونه فکر می‌کند.

برای نمونه زن و شوهری با هم قهر می‌کنند. زن به شوهرش می‌گوید به اندازه کافی به او توجه نمی‌کند و وقتی به خانه می‌آید،

جلوی تلویزیون دراز می‌کشد بنابراین با او بگو مگو و سپس قهر می‌کند و می‌گوید تا مرد رفتار زشتش را اصلاح نکند با او آشتی نخواهد کرد.

در این مثال هدف زن نزدیک‌شدن بیشتر به مرد و قرار گرفتنش در کانون توجه شوهر است،

اما کاری که می‌کند یعنی قهرکردن، دقیقا بر عکس چیزی است که قلبا می‌خواهد. از سوی دیگر، زن به اندازه کافی شوهرش را نمی‌شناسد و خبر ندارد

یکی از ویژگی‌های هر مردی در دنیای مدرن، تماشای تلویزیون و بخصوص گوش کردن به اخبار یا نگاه کردن به فوتبال است

و او نمی‌تواند بسرعت خودش را تغییر بدهد و اگر این برنامه‌ها را از زندگی‌اش حذف کند از اوقات حضورش در خانه لذت نمی‌برد.

 خودخواه و ترسو هستیم.

گاهی قهرها به این علت طولانی می‌شود که هیچ یک از دو طرف یک ارتباط جرات نمی‌کند

پا پیش بگذارد و عذرخواهی کند یا حتی دست‌کم سر صحبت را با طرف مقابل باز کند چون تاب تندی را ندارد و نمی‌خواهد حرف‌های از سر دلخوری دیگری را بشنود.

برای شما هم پیش آمده که با اعضای درجه یک خانواده خود قهر کنید ؟

قهر یعنی چه؟

قهر در دین ما، حتی در فرهنگ و عرف ما امری مذموم است.

حضرت محمد(ص) می‏فرماید: «هر دو مسلمانی که از یکدیگر قهر کنند و سه روز بر آن حال بمانند و با هم آشتی نکنند از اسلام بیرون روند و میان آنها پیوند و دوستی دینی نخواهد بود.

پس هر کدام که به [اصلاح رابطه و] سخن گفتن پیشی گیرد او در روز حساب زودتر به بهشت می‏رود.»

نظر مشاوران خانواده نیز موید همین دیدگاه است.

روان‌شناسان معتقدند که قهر‌کردن به هر بهانه، نشان‌دهنده شخصیت ضعیف فرد است.

قهر کردن زمانی سازنده و مثمر ثمر است که شامل برخی شرایط باشد.

مشخص بودن علت قهر، کوتاه بودن زمان قهر؛ زیرا هرچه بیشتر ادامه یابد میزان تاثیرگذاری​اش کمتر می‌شود.

باز بودن راه آشتی و نگه داشتن پل‌های پشت سر

زودبخشیدن طرف مقابل و کینه‌توزی نکردن

اگر کسی که قهر‌کرده زن باشد، با اصرار و محبت دل او را به دست آورده و با او آشتی کنید.

اما مردها وقتی ناراحت و عصبانی‌اند ترجیح می‌دهند تنها باشند.

در این حالت بهترین کار این است که صبر کنید تا همسرتان آرام شود و خودش روابط عادی را آغاز کند.

تفاهم‌نامه دعوا و قهر

حق نداریم به خانواده‌های دوطرف بی‌احترامی و توهین کنیم.

حق نداریم مسائل و مشکلات کهنه را مطرح کنیم و در هر دعوایی فقط می‌شود سر همان موضوع دعوا کرد.

قهر کردن و شام نپختن و شام نخوردن نداریم.

سلام و خداحافظی در هر صورت لازم است.

هیچ‌کس حق ندارد جای خوابش را عوض کند.

هر‌کس برای آشتی پیشقدم شود دیگری باید برایش کادو بگیرد.حق نداریم اشتباه طرف مقابل را تعمیم بدهیم،

مثلا عبارت تو همیشه… ممنوع است، زیرا این کار دعوا را به اوج می‌رساند.

باید به هم فرصت بدهیم که هریک پنج دقیقه در مورد دیدگاهش نسبت به موضوع دعوا حرف بزند

و هرکس یک نوبت پنج دقیقه‌ای هم زمان برای پاسخگویی دارد و بعد اگر حرفی ماندباید به فردا موکول شود تا بحث ابتدا و انتهایش مشخص باشد.

حق نداریم در سخنان خود طرف مقابل را محکوم کنیم، بلکه باید از احساس خود نسبت به موضوعات حرف بزنیم:

مثلا وقتی بوی جوراب ​ فضای خانه که کلی تمیزش کرده‌ام می‌پیچد احساس می‌کنم به من و زحماتم توهین شده.
به جای این‌که بگویم: بوی گند جورابت دنیا را بر​می‌دارد… .

هرکس از این تفاهم‌نامه عدول کند جریمه‌ای معادل کسر یک هفته حقوق و مزایا در انتظارش است.

(هرکس می‌تواند یک جریمه خوب در نظر بگیرد. مثلا یک هفته آشپزی یا یک هفته شستن ظرف‌ها یا خرید نان​، میوه و…)

ملیحه می‌گوید: بعد از این تفاهمنامه دعواهای ما خیلی کمتر شده است و جلوی قهر‌های گاه و بیگاه همسرم نیز گرفته شده است.